Σε πρόσφατη ανάλυση, ο αρθρογράφος τονίζει ότι η σταθερή συμμαχία Ισραήλ–ΗΠΑ παραμένει ακλόνητη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Ιερουσαλήμ θα υποχωρήσει στα ζωτικά της συμφέροντα όταν πρόκειται για την Τουρκία. Αντιθέτως — όπως σημειώνει — τα «κόκκινα όρια» του Ισραήλ ευθυγραμμίζονται περισσότερο από ποτέ με εκείνα της Ελλάδας και της Κύπρου, που αντιμετωπίζουν την ίδια αποσταθεροποιητική συμπεριφορά από την Άγκυρα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οι ΗΠΑ βλέπουν την Τουρκία ως «αναγκαίο κρίκο» – Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος τη βλέπουν ως πηγή αποσταθεροποίησης
Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να θεωρεί την Τουρκία θεμελιώδη πυλώνα του ΝΑΤΟ, παρά τις συνεχείς παρεκκλίσεις της από τις δυτικές θέσεις.
Το Ισραήλ όμως βλέπει κάτι διαφορετικό:
ένα καθεστώς που φιλοξενεί και στηρίζει τη Χαμάς, έναν ηγέτη που εύχεται δημόσια την καταστροφή του Ισραήλ και μια Τουρκία που εργαλειοποιεί τα δικαστήρια και τη διπλωματία για να στοχοποιήσει αντιπάλους.
Τα ίδια — σημειώνει — βιώνουν η Ελλάδα και η Κύπρος:
- παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ
- συμφωνίες τύπου Τουρκίας–Λιβύης που «σβήνουν» ελληνικά νησιά από τον χάρτη
- καθημερινές παραβιάσεις στο Αιγαίο
- συνεχιζόμενη κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου
- ρητορική και νομικός πόλεμος εναντίον Αθηνών και Λευκωσίας
Ο Ερντογάν, η Χαμάς και τα όρια κάθε επαναπροσέγγισης
Ο αρθρογράφος υπενθυμίζει ότι στις 30 Μαρτίου 2025, σε ζωντανή μετάδοση από το Büyük Çamlıca, ο Ερντογάν προσευχήθηκε “να καταστρέψει ο Αλλάχ το σιωνιστικό Ισραήλ”. Για την ισραηλινή ηγεσία, αυτό δεν είναι «λεκτικό ατύχημα», αλλά απόδειξη ότι η Τουρκία δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ουδέτερος δρών.
Παράλληλα, η μακροχρόνια τουρκική στήριξη στη Χαμάς — διαβατήρια, καταφύγια, χρηματοδοτικές δομές — αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο σε οποιαδήποτε επαναπροσέγγιση, ακόμη κι αν το επιθυμεί η Ουάσιγκτον.
Η Ανατολική Μεσόγειος ως κοινό μέτωπο: Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ
Η ανάλυση υπογραμμίζει ότι το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζει την Ελλάδα και την Κύπρο ως «συμβολικούς συμμάχους», αλλά ως στρατηγικούς εταίρους σε μια περιοχή όπου η Τουρκία αμφισβητεί σύνορα, κυριαρχικά δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο.
Ο άξονας Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου έχει πλέον ισχυρή βάση:
- ενεργειακά έργα και διασυνδέσεις
- κοινές ασκήσεις και επιχειρησιακό συντονισμό
- ναυτική επιτήρηση και έρευνα–διάσωση
- πληροφοριακή συνεργασία
- κοινή θέση απέναντι στις τουρκικές αναθεωρητικές κινήσεις
Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία παρουσιάζεται ως ο αναθεωρητικός παράγοντας που διαταράσσει ένα κατά τα άλλα σταθεροποιητικό περιβάλλον.
Το πεδίο της Συρίας και ο ανταγωνισμός δύο χαρτών
Ο αρθρογράφος τονίζει επίσης τη διαφορά προσεγγίσεων ΗΠΑ–Ισραήλ:
οι ΗΠΑ θεωρούν την Τουρκία χρήσιμη στη Συρία και στον Καύκασο, ενώ το Ισραήλ βλέπει μια χώρα που επιτρέπει την παρουσία ιρανικών δικτύων και λειτουργεί ως «ασπίδα» για proxy δυνάμεις.
Παράλληλα, επισημαίνει ότι η αμερικανική προώθηση της «Middle Corridor» μέσω Τουρκίας αποδυναμώνει τον ανταγωνιστικό χάρτη — το IMEC — που συνδέει Ινδία–Ισραήλ–Ελλάδα–Κύπρο–ΗΑΕ–Σ. Αραβία–ΕΕ.
Συμπέρασμα: Κυριαρχία πριν από ψευδαισθήσεις
Ο αρθρογράφος καταλήγει ότι, όσο η Τουρκία συνεχίζει:
- να στηρίζει τη Χαμάς,
- να προωθεί αναθεωρητικές θέσεις σε βάρος Ελλάδας και Κύπρου,
- να εργαλειοποιεί τη δικαιοσύνη,
- να απειλεί γείτονες και να αμφισβητεί σύνορα,
η επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ δεν μπορεί να υπάρξει — όσο κι αν το επιθυμούν φίλοι και σύμμαχοι.
Η ίδια αλήθεια, υποστηρίζει, ισχύει και για την Ελλάδα και την Κύπρο: οι δημοκρατίες δεν επιβιώνουν όταν υποχωρούν στην αυταπάτη, αλλά όταν υπερασπίζονται σταθερά την κυριαρχία τους.
Ο συγγραφέας κλείνει με ένα σαφές μήνυμα προς όλες τις χώρες-μέλη του ελεύθερου κόσμου:
Οι αληθινές συμμαχίες απαιτούν ειλικρίνεια.
Η υπεράσπιση της κυριαρχίας σημαίνει να ξέρεις πότε λες «ναι» στη συμμαχία — και πότε «όχι» στην ψευδαίσθηση.
