«Άκυρο» χαρακτήρισε δημοσίως το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης, Ακίλα Σάλεχ, για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια, σηματοδοτώντας ενδεχόμενη αλλαγή στάσης της Τρίπολης στο ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σε συνέντευξή του στο Λιβυκό Πρακτορείο Ειδήσεων, λίγες ημέρες μετά την επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα και τη συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη, ο Ακίλα Σάλεχ δήλωσε ότι το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση του Φαγιέζ αλ-Σάρατζ με την Τουρκία δεν έχει καμία νομική ισχύ, καθώς ουδέποτε κυρώθηκε από τη Βουλή.
Τόνισε ότι, βάσει του συνταγματικού πλαισίου της Λιβύης, αποκλειστική αρμοδιότητα για την κύρωση διεθνών συμφωνιών –ιδίως εκείνων που αφορούν θαλάσσια σύνορα– έχει η Βουλή των Αντιπροσώπων. Συνεπώς, κάθε συμφωνία που συνάπτεται εκτός αυτής της διαδικασίας είναι άκυρη και μη δεσμευτική για το λιβυκό κράτος.
«Ό,τι οικοδομείται πάνω στην παρανομία παραμένει παράνομο, ανεξάρτητα από τον χρόνο που έχει περάσει», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, ο πρόεδρος της Βουλής της Λιβύης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο διαλόγου με την Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Τουρκία, υπογραμμίζοντας ότι η επόμενη φάση θα πρέπει να βασιστεί στη συνεννόηση και όχι στην αντιπαράθεση. Ξεκαθάρισε ωστόσο ότι η λιβυκή κυριαρχία στα χωρικά ύδατα αποτελεί «κόκκινη γραμμή».
Αναφερόμενος στην Ελλάδα, σημείωσε ότι αρχικά υιοθέτησε σκληρή στάση θεωρώντας ότι το μνημόνιο έθιγε τα συμφέροντά της, αλλά στη συνέχεια έδειξε διάθεση για διάλογο. Για την Αίγυπτο, επισήμανε ότι απέρριψε εξαρχής τη συμφωνία, φοβούμενη αποσταθεροποίηση στην περιοχή.
Ο Ακίλα Σάλεχ επέκρινε επίσης τη χρήση της Κρήτης από την Ελλάδα ως βάσης για τον καθορισμό της ΑΟΖ, χαρακτηρίζοντας την προσέγγιση αυτή «παράλογη» και «υπερβολικά κοντινή στις λιβυκές ακτές», υποστηρίζοντας ότι δεν στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι η Λιβύη δεν είναι υποχρεωμένη να ενταχθεί σε κάποιο συγκεκριμένο μπλοκ δυνάμεων, τονίζοντας πως το κράτος παραμένει ανεξάρτητο και ότι τα εθνικά συμφέροντα καθοδηγούν κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση, με στόχο ισορροπημένες σχέσεις με όλους.
